Het eiland dat ons verraste en de geboorte van Malou Journeys
Dit verhaal begon met Ina en Michiel, vrienden uit Dordrecht. Zij hadden een jaar eerder een huis gekocht op een voor ons onbekend eiland: Corsica. Of Cors, zoals de locals het zelf noemen. En als vrienden zo’n sprong wagen, wil je dat natuurlijk met eigen ogen zien.
“Dat het zo prachtig en schoon zou zijn, dat wisten we vooraf eerlijk gezegd niet.”
Ruim een half jaar van tevoren boekten we de overtocht. Wat we toen nog niet wisten: hoeveel er tussen het boeken en het vertrek nog zou veranderen, niet alleen aan bagage, maar ook aan onszelf.
Een naam die niemand begreep
Terwijl ik thuis als zelfverklaarde “gearman” de laatste kookspullen inventariseerde, waren Manon en ik ernaast ook met een naam bezig: een naam waaronder we samen verder wilden met onze zoektocht naar een leven met eten als rode draad. Tot dan toe heette ons gezamenlijke avontuur Wing & Mlou. Wij vonden het zelf wel wat hebben. Alleen was er één probleem: niemand snapte het.
“Je bedoelt Lou? Dat zal wel een tikfout zijn.” Dat antwoord heb ik vaker gehoord dan me lief is. Op een gegeven moment is dat een duidelijk signaal. Soms moet je loslaten wat je bedacht hebt, om ruimte te maken voor iets nieuws. Dus gingen de social-mediakanalen op de schop, verdwenen logo’s en accounts in de digitale prullenbak, en werd een nieuwe naam geboren: Malou Journeys. Spannend, en onhandig, midden in de voorbereidingen; maar soms weet je gewoon dat iets klopt.
Geen vakantie maar een werkreis
Voor vertrek maakten Manon en ik één duidelijke afspraak: dit zou geen vakantie worden, maar een werkreis. Dat klinkt misschien als een detail, maar het maakt een wereld van verschil. We namen alles mee waarvan we dachten dat we het nodig zouden hebben, en achteraf waren we daar meer dan blij mee.
Onze vrienden uit Dordrecht namen toevallig hun aanhanger mee, en daarmee ook onze vertrouwde Big Green Egg Minimax. Natuurlijk kun je prima zonder kamado-oven op reis, hielden we onszelf voor. De werkelijkheid bleek anders: het was een enorme luxe. Eenmaal terug thuis schaften we er zelfs nog een roestvrijstalen werktafel bij aan voor al het snij- en voorbereidingswerk, iets waarvan we onderweg pas ontdekten hoe onmisbaar het is. Soms moet je eerst een paar dagen improviseren voordat je beseft wat je eigenlijk mist.
Een start die allesbehalve vlekkeloos verliep.
Op 9 mei 2026 zetten we voet aan wal, na zo’n acht uur varen vanaf het vasteland. Spannend: wat zou het eiland ons brengen? Wat gingen we precies doen, en hoe zou dat zich uiten? Dat is altijd het lastige aan plannen rond koken op locatie: je kunt de spullen bij je hebben, misschien zelfs weten in welke winkels je ze kunt vinden, maar hoe het allemaal in elkaar grijpt, ontdek je pas ter plekke.
De eerste camping waar we ons op hadden verheugd, zag er op foto’s veelbelovend uit: een mooie ligging, goede recensies, alles leek te kloppen. Tot we aankwamen. De camping bleek verlaten. Geen personeel, geen gasten, geen bereik, geen leven, een grote vieze puinbak die er al veel langer zo bij lag dan de foto’s op het web deden vermoeden. Pas een dag later, na veel moeite, kregen we de eigenaar te pakken. Hij sprak uitsluitend Frans, wij nauwelijks. Gelukkig bestaan er vertaalapps. Een sluitende verklaring kregen we niet; wel de zekerheid dat we hier niet gingen staan.
Het kostte ons een halve dag aan appjes uitwisselen met Campspace, flink wat omrijden en meer ergernis dan goed is voor een mens. Maar dat hoort er ook bij, op een werkreis. Je moppert even, zoekt een oplossing, en rijdt weer verder.
Een onverwacht paradijsje
Moe van de reis en alle gedoe besloten we diezelfde eerste avond maar een hotel in de buurt te zoeken. We hadden echt mazzel. Zo kwamen we terecht nabij het kleine plaatsje Vallica. Wat een vondst. Vanaf het eerste moment werden we hartelijk ontvangen, en ondanks het late uur konden we nog iets te eten bestellen. Het werd zelfs naar onze kamer gebracht, met een fijn glas rode wijn erbij. Na een avond vol frustraties voelde dat bijna onwerkelijk alsof Corsica ons wilde laten weten dat die tegenvallende start niet meer was dan een voetnoot in een veel groter verhaal. En dat bleek achteraf ook precies zo te zijn.
Zwarte luchten en de wind als spelbreker
Wat zou het weer doen? Veel regen, of een combinatie van regen en wind? Dat maakte het er niet makkelijker op. Een paar keer stond er zoveel wind dat buiten koken op het gastoestel simpelweg niet lukte. Geen vlam die het volhield. Op een middag hadden we de hele mise en place buiten opgesteld toen we de lucht in de verte zwart zagen worden. Niet het moment om te blijven staan. Het ging inderdaad flink waaien, en dus moesten we alles halsoverkop weer inpakken. Een teleurstelling: je rekent op een middag lekker werken, en dan dit. Er ging sowieso meer tijd in zitten dan we hadden ingeschat. Het is niet alleen koken, er komt ook boodschappen doen en voorbereiden bij kijken, en dat hadden we een beetje onderschat. Niet naïef, maar wel iets wat we hadden kunnen weten.
Bij vrienden, uit de wind
De laatste vier dagen van de krappe twee weken verbleven we bij Ina en Michiel, in hun huis op het eiland. Daar hadden we ineens veel meer grip: gewoon boodschappen kunnen doen, lekker uit de wind zitten. Het gevaar school ergens anders. Als het gezellig is, ook ‘s middags met een borreltje erbij, ga je toch laat beginnen. In ons geval was dat rond half vier. Drie, vier gangen verder ben je dan al snel tot negen uur bezig, en wordt het donker.
Dat betekent: het licht verandert van karakter, de ISO moet omhoog, en het beeld wordt een ander beeld. Eigenlijk ben je dan te laat. De consistentie is uit de serie, tenzij je bewust voor sfeerbeelden aan tafel kiest. Maar als het te donker wordt om nog te zien wat er op je bord ligt, is dat gewoon niet prettig fotograferen. Toch heb ik daar een aantal beelden uit kunnen halen waar ik nog steeds heel blij mee ben.
Fotograaf én tafelgenoot
Terugkijkend is de missie geslaagd, zeker als je het ziet als een experiment: uitproberen hoe alles zich tot elkaar verhoudt, en tot onszelf. Waar liggen de grenzen? Ik vind het bijvoorbeeld lastig om tegelijk te fotograferen én een beetje mee te doen met koken. Je kunt niet alles aan Manon overlaten: als fotograaf moet je zorgen dat het er goed uitziet, maar ondertussen ben je zelf ook aan het werk.
Al met al: geslaagd, en vooral een ervaring om op voort te bouwen. Het begin van Corsica was verre van perfect, een verdwaalde camping, een verkeerde datum (wel goed geboekt), een lucht die op precies het verkeerde moment zwart kleurde. Maar het werd ook het verhaal van een hartelijke ontvangst in Vallica, van avonden bij vrienden, en van een naam die eindelijk klopte.
Malou Journeys werd niet geboren aan een bureau, maar onderweg ergens tussen een kapotte planning en een goed glas wijn in.